Hayatimin en guzel gunleriydi. Lise ikinci sinifin ara tatilinde bilgisayar basinda gecirdigim tonlarca saatten sonra yatmaya karar vermistim. Saat iki sulariydi. Ablamin da uyanik oldugunu bilerek kedimin yanina yatagima sokuldum. Bir his beni gozlerimi acmaya surukledi ve altindan kablo gecen benim bile cok zor actigim kapinin acildigini gordum. Bir kac mili saniye ne oldugunu anlamaya calistim ve kapinin gercekten acildigi sonucuna vararak cigliklar icinde ablama kosmaya basladim. Korku o denli ruhumu kaplamisti ki bedenim bi ton agirligina ulasmisti. O kapidan bi sekilde gecmeyi basardim ve ablama sarildim. Abla yardim et! Bir hafta kadar psikozda kaldim.
Bu an beni geri dondurulemez bir yolculuga cikardi. Yillarca yuzeysel bir uyku uyudum dalamiyordum surekli tetikteydim ve kapilar asla acik kalamazdi.
Simdi o geride biraktigim kiz cocuguna bir sey soylemek istiyorum. Korkma! Korkun kadar cesur ol! Seni bir an daha yasamayi cok istesem de suanki ruhuma haksizlik edemem ama lutfen sen yine yasayabilecegin kadar pembe kal. Buradaki renk spektrumu gorunmeye baslayinca bu seni korkutmasin.
Bir andir beni benden ayiran. Hep sana donmeye calistim. Benim kimlik bunalimimin temel sebebidir bir an ile kendinden kopmak.
Artik seni hatirlayamiyorum.
#bipolar #karmadonem #mentalmosaictr #mentalmosaic