Onca deneyimden sonra ,hele ki bir felaket gibi uzerime cokmus dort yildan sonra ,hayat inanir misiniz bilmiyorum ama cok guzel. Kendime buldugum yasam amaclari zamanin akis hizini degistiriyor. Hareket edebiliyor olmak eski yetilerin yerine gelmesi gibi unsurlar insani daha bir zinde tutuyor sanki. Sanki oyle bir savas sona ermis ve galip gelmisim ki yuruyusum bile degisiyor. Hastalik doneminde surekli dusuncelerimi kontrol altinda tutmaya ve farkindaligina ermeye calisirdim hatali bir seyi benimsememek ugruna. Bu davranisi da geride biraktim kus kadar hafifim. Korkmuyorum tekrarlamasindan yapmak istediklerimi yapamamaktan korkuyorum acikcasi.
Iyilesme donemi hastalikla bas etme mekanizmalarinin tek tek terk edilmesi gereken donemdir. Bu is icin ufacik bir cesaret yeterli, ben bu cesareti kaybedecek hic bir seyimin kalmadigi anlarin sayisinin fazlaligindan ediniyorum. Herkesinki degisebilir tabii.
Dusuncelerin ve seslerin cok yogun oldugu donemler gecirdim kontrol altinda tutmanin mumkunsuzlugu sonucuna bunu deneyimleyen herkes varabilir. Bu da ufak tefekte olsa izlerin kalmasi anlamina gelecektir. Bu izler bende tekrarlayan sayilara takinti ve plaka okuma davranisi olarak kaldi. Pembe rengine ulassamda hak verirsiniz ki biraz kirli. Her insan kadar belki de.