Depresyon donemimde malum sosyolojiden dolayi, varlik sorgularim iyi ve kotu kavramlari uzerine yonelmisti. Kendimi iyi ve yasamayi hakeden tarafta gormem bir kac bilissel carpitmayla mumkun olmustu. Duzenin icinde bir yer bulamayis benim ait olamayislarimi isaret ediyordu. O an bulundugum ailevi yapinin beni gorunmez kilisi nedeniyle de git gide pekisiyordu bu dusunceler.
Aile tarafindan gorunmez kilinmak soyle bir seydir. O nasilsa becerir. O nasilsa halleder diyerek buyuk yukler ve olaylar silsileleri karsisinda sistematik olarak yalniz birakilir en nazik tabiriyle. Bu yaklasimin sonucu olarak birey aileden cok daha farkli bir kultur kendine insaa eder. Negatif etki olarak ise aileden tamamen baskalasmis, istese de artik onlar ile ortak bir pencereden dunyayi yorumlayamayacak bir hale gelir.
Yukarida saydigim durumlar ailenin hastaligin gorece kontrol altinda tutulmasi zor olan donemine girildiginde aile tarafindan yapilmasi gerekilen gorev ve odevlerin imkansizligini ortaya cikarir. Kisi kendi inanc sisteminin kodlarina gore bir duzenleme yapmak zorunda kaldiginda ortak bir payda olmadigi icin ailevi destek goremez.
Burada cocugun yetistirilme tarzina gore bir kulturel bakis acisi problemi ortadadir. Benim ailem gibi bireyci-bireysel yetistirme tarzina sahip olan ailelerin cocuklari benim ne demek istedigimi anlayacaktir. Aile uyelerinin yetkinlikleri veya duygusal kapasitelerindense kulturel bir durumdur. Bunu kisisel bir durum gibi algilamak durumu oldugu gibi gormeme yonunde bir destekleyicidir.