Geçirdiğim son ataktan çıkardığım bazı sonuçlar var , hala çok öfkeliyim , herkese ve her şeye . İçimdeki ağlayan taraf susmamış hala. onca hayal kırıklığıyla beslenmiş olan mutsuzluğum avunamıyor artık gerçek dediğim şeylerle. Ama artık mutsuzluk da etkilemiyor beni. Öyle boş öyle sığ ki , hiç böyle bir şey mi?
Devam edebiliyorum bu şekilde de hayatıma , kendimle yaşamayı öğrendim. İçimde sahte kıpırtılar yaratmayı da biliyorum zaten . Yaşatıyorum kendimi bir şekilde besleyerek. Uyum sağlamak güzel yaşam denilen o şeye, bağ kurmazsan düşebilirsin. Bir resim yapmak bile yeterli bazen , ağaçları incelemek sırf bu işi becerebilmek için, o ağacı görebilmeyi basarabilmek için.
Bazen yaşamayı tekrar tekrar öğrenebilmeyi bilmek gerekiyor. Ölüp doğma anları , aynı sancılar aynı yaşama bağlanış anları ..
Bazen aklıma salıncakta sallanış anlarım gelir o kadar güzel kii..