İnsanları sevmiyorum. Tam bir hayal kırıklığı. Varlıklarına anlam bile bulamıyorum çoğu zaman. Kendileri bir şeye benziyormuş gibi doğurup durmaları övünmeleri bomboş hayatlarıyla , beni tiksindiriyor. Olmayan dertlerini kıskanıyorum ve o kadar aptal olmayı diliyorum çoğu zaman. Gözüm bu kadar açık bu yolu yürümek tam bir ızdırap , artık kimseye hoşgörü bile gösteremez oldum. Terketmek çekip gitmek istiyorum bir dağ başına bir kaç hayvan ağaçlar içinde bir ömür düşlüyorum. Sistem beni içine kabul etmiyor dahil değilim hiçbir gruba olamıyorum da.
Beni tutan tutabilecek hiç bir şey kalmıyor bazen , bu kadar hayal kırıklığı beni hasta etti , hiç kimse en ufak bir nezaketi dahi haketmiyor artık gözümde. Bencilliklerinin içinde boğulsunlar dilerim ve dünyayı körlükleriyle çekilmez bir hale getiren orta zekalılar olarak işileri daha da berbat hale getirsinler.
Çocuklar benim bu hayatta sevdiğim nadir ögelerden olsalar da asla bir çocuuk dünyaya getirmeyeceğim. Bu saçmalığın devamını bir romantizm unsuru yüzünden getirmenin çok aşağılık bir şey olduğunu düşünüyorum. Bencilliğin başka bir tanımı olamaz bilinmezliklerle dolu bu pis dünyanın içine onu getirmenin. yaşayacak iki küçük anı düşleyerek umutlarla hayallerle bezeli bir deliliği kabul etmiyor bünyem. belki evlat edinirim orası ayrı bir dava tabi.
Yorgunluktan bayılacağım , değil yükümü hafifletmek yüzümde gerçek bir gülümseme oluşturabilecek insan bile kalmadı çevremde sile sile.
Bu saçma sapan zeka yoksunu insanların yanında yine en normal ben kalıyorum trajikliğe bakın.