Bugün bir arkadaşım tarafından iyi bir insan olarak nitelendirildim.
İyiliğin altında yatan karanlığı görebilen biri olarak bu sıfatı kendime yakıştıramadım. Sadece sevdiğim insanlara makul bir insan olmaya çalışıyorum o kadar. Hayatlarındaki zorluklara müdahale edemeyeceğimden sadece onları dinliyor ve geçtikleri aşamaları önemsiyorum. Verebileceğim tek şeyin bu olduğu sonucuna kendi yalnızlığımda eriştim. Anlatması ve anlaşılması güç durumlarla karşı karşıya olduğunda insan, sadece ama sadece, saygı ve şevkat ile bakan gözler bekliyor.
Sonuçta bu yalnızlık beni benim ihtiyacım olan kişi olmaya itti. Çevremde birinin bu kişi olması gerekiyordu, peki ben neden olmayayım?