Okuduğum üniversitede öğrencilerle aramda on yaşlık bir fark var ve bu beni yetişkin sembolizması haline getiriyor. Her ne kadar arkadaş olmaya çalışsam ve hiç bir şey dikte etmesem de bazı yaralı kuşlar bana saygısızlık yaparak pasif bir direniş gösteriyor otoriteye karşı. Kendilerinin yaşamlarını biraz eşelediğimde ciddi bir anne figürü ile çatışma görüyorum.
Bu konuyu astronomi bölümünde okuyan 65 yaşındaki eski bir bilgisayar mühendisi ile de görüştüm. Aynı dertten yakınıyor. Bu çocuklar ebeveynlerini sevmiyor. Bu çocuklar suçlayıcı bir tavır takınarak alakasız herkese ve her şeye , kendine benzeyenlere ana baba olmaya çalışıyor.
Ülkemizin en zeki çocukları potansiyellerinin birazını bu işle uğraşarak , çözüme götürmek için enerji sarfederek, zaman kaybediyorlar.Bu çocuklar yaralı ve onlara koşup sarılmak isterken duvarlarına çarpıyorum.