Hayatımın en çok kendime bakım göstermem gereken döneminde yine bir kazık yemiş bulunuyorum. İnanç sistemim dolayısıyla bu kazığı sindirmem
bir saniyemi aldı. Yaratıcı güç ile hesaplaşmam bir kaç gün...
İnsanların kötü olduğunu kabul etmem neden bu kadar zor bilmiyorum. Herkes kendine yakışanı yapıyor elbette. Ben üstün bir canlı olduğum için değil kul olduğumu bildiğim için bu cehennemden sıyrılıyorum bir şekilde.
Her seferinde hayata yorgun kırgın biraz da vazgeçmiş olduğumu anlatmaya çalışıyorum , ama nafile . Beni oyuna istediği zaman sokan bir güç var.
Bu yön değiştirmeyi beceren yapım sistemdeki bir denge unsuru kusurlu değilim var oluşum sadece bu.
Sadece gerçekliğimin sürekli değiştirilmesinden yorgun düşüyorum, ilaçlarımı bir kaç gün alamadığım ( kesinlikle dış faktörler yüzünden) bir kaç gün geçirdim ve instagram algoritmam bir anda değişti. Paranoyanın başladığı evre ile eş zamanlı olarak. Bu sistem beni mahvediyor. Sadece gökyüzünün maviliği ile ilgilenmek istiyorum artık. Hergün umut yeşertmek için çaba sarfetmek ve yıkılışına şahit olmak berbat bir şey. Bir gün gelecek ve pes edeceğim savaşmaktan.

Tabii her zaman olduğu üzere, bir hafta sonraya bir sınavım var aynı zamanda bir sertifika almaya uğraşıyorum o da 15 gün sonraya. Döngü her seferinde beni buradan yakalıyor. Sürekli yön değiştirmek zorunda değilim , bu bir kaçış oyunu değil. Saptığı iki üç günde hafızamı toparlamaya ve ayağa kalkmaya çalışıyorum üstüne bir iki küçük bilgi ekleyebiliyorum bazen.
Hafızam parçalanıyor ve zaman kavramı geçmiş gelecek şimdi şeklinde değil orada , puzzle yapmayı sevdiğimi söylemiştim ama bu kadar değil. Bu nafile bir çaba.

Sızlanmaya da çok gerek yok belki de , kabul etmekten başka bir çare yok sanırım.