Son atağımdan önceki yaşamımdan bahsetmek istiyorum. Her gün sporunu yapan , yemek yapan , resim yapan ,ders çalışan , kitap okuyan , zorlanan ama yine de rutinini oluşturmak zorunda olduğunu bilen bir insandım. Yani son değişimden önce.
İnançları olan , iradesini güçlü tutmaya çalışan, hedeflediği amaç doğrultusunda korka korka da olsa yürüyen biriydim.
Yıkılanlar: inançlarım, iradem, umutlarım..
Sanki tonlarca ağırlığında bir duvar üzerime devrildi, boğuldum nefes alamadım dakikalarca. Biri boğazıma yapışmış gibiydi. Savaş başladı o an bir fare gibi bulunduğum yerden kaçmaya çalıştım. Sadece yaşama güdüsüyle. Kurtuldum ama yaralıyım işte. Her zamanki gibi sıfır noktasındayım. Git gide eksiliyor bazı şeyler.