Buyuk parca geride kaldi. Biliyorum ilerlememe engel olan sey o buyuk parcadaki unsurlar. Kendime neden zaman taniyamiyorum. Herkese de guleryuzluyumdur. Sira kendime gelince asker kesiliyorum basima. Zaman ver biraz kendine zaman. Iyilesmek icin gereken sey bu cunku, bir de boktan insanlardan uzak durmak var tabii, bir de daha az stress.
Sanki kosmak zorunda yetismek zorunda oldugum bir yer var sakin ol artik en kotusu geride kaldi. Bunu kabullenmek cok zor biliyorum korkunun esareti bu yikilmis tonlarca duvarin altinda ezilmis bir ruhsun fazlasini beklemiyorum. Sabretmeni diliyorum, umutlarini kirmamani, sosyal gerceklikten sapmamani temenni ediyorum sana.
Mucizelere gozunu daha cok acmani ve ne kadar gelisim katettigini unutmamani, bu nispeten kucuk degisimi gozunde buyutmemeni diliyorum.
Isler kotu gitmeye basladiginda mizmiz bir cocuga donusuyorsun, neyseki ofkeli bir insana degil, dayanikliligin zayiflamis olabilir katlanamiyor olabilirsin ama lutfen cevrendeki insanlara yukleme bu durumu Sen dahil herkes elinden geleni yapiyor.
Cok fazla sorumluluk hareket etmeni engeller bunun onune gecmelisin, planini yaptiktan sonra kisa vadeli hedeflerini hallet ve bes yil sonrasi icin endiselenme.
Son olarak, seni seviyorum, tum stressim seni korumak icin, icinde sana ait kalan ne varsa onun icin tum cabam.