Gece uyuyamamıştım ve ortak alandaki televizyondan şarkı dinlemek için yola koyuldum. Girişteki asılmış ortak çakmaktan sigaramı yaktım ve koridordan pek de ses yapmadan ilerledim.
Benim gibi uyku tutmamış, aylarca komada kalmış ve sıkıntılara düşmüş bir arkadaş ile tanıştım. Tam onunla neyin aslında ne olduğunu sohbet ediyorduk ki, paranoya evresinde olan o güzelim kızcağız odaya girdi. Annesinden kaçmayı başarmış bir şekilde. Benimle ilgili ne düşündüğünüzü biliyorum diyerek üstümüze yürüdü.
Biliyordum onun akıl okuyabildiğini, ve biliyordum tüm düşüncelerimin bana ait olmadığını...
Özür diledim ve kendisi bu cevap karşısında biraz sakinleşti.
Fakat komadan yeni çıkmış olan arkadaş önemli bir konuşmayı böldüğü için kıza çıkıştı. Bir kavga çıktı birbirlerinin üzerine yürüdüler. Derken kızın annesi yetişti ve gerekli yerlere bildirildi vs vs.
Üç günün sonunda yeterli bilgiye ulaşmıştım, artık çıkmak zamanı gelmişti. Yarın kurul toplanacaktı ve çıkıp çıkmamam üzerinde karar alınacaktı.Güzel bir uyku çektim.
Ertesi gün kurulun önünde yani 30 öğrenci, 7-8 uzman eşliğinde akıl sağlığımın yerinde olup olmadığını tartışıyorduk. Çok tatsız bir konu uzatmak istemiyorum, çıkışıma karar alındı.
Oradan ayrılırken iç çamaşırlarımı oda arkadaşıma bıraktım ve X kişisini aramaya koyuldum. Sanırım tanıştığım tüm insanlar arasında bir tek onu unutamayacağım. X kişisi ile telefon numaralarımızı birbirimize verdik ama biri çantamdan çıkarmış olmalı ki hangi gerizekalı olduğunu biliyorum, kaybettim.

Sonuç olarak ilk ve son hastane maceram bu oldu. Bu durumun çok abartıldığını düşünüyorum, insanlar dinlenmek isteyebilir.Cahillik yüzünden temel hak ve özgürlüklerden ayrı bir dünyada bizleri yaşatmaya çalışıyorlar. İşte bu düşüncelerin tam da karşısında olmalıyız. Tabuları yıkmalıyız arkadaşlar.