Durulmuş Bir Zamanın İçinde

Mavi At Kafe’de tanışan iki bipoların hikâyesi, gürültüsüz ama derin bir anda başlar. Ne büyük bir çarpışma vardır ne de kaderi haykıran bir tesadüf. Daha çok, aynı masaya bırakılmış iki yarım cümle gibidir bu tanışma. Bir yanda resim yeteneği yavaş yavaş yüzeye çıkan genç bir kadın; renkleri kelimelerden önce tanıyan, duygularını fırça darbelerinde saklayan biri. Diğer yanda yazıya merak sarmış genç bir adam; kelimelerle kendini toparlamaya çalışan, zihnindeki dağınıklığı cümlelerle hizaya sokmaya uğraşan biri.

Tanışmaları tesadüfidir ama konuşmaları öyle değildir. Kısa bir selam, ardından beklenmedik bir açıklık gelir. Hastalık adını hemen koymaz kendine; önce duygu durumlarından bahsederler. Uykusuz gecelerden, birden yükselen enerjiden, sonra ansızın gelen ağırlıktan. Kimse kendini savunmaz, kimse açıklama yapma ihtiyacı duymaz. Çünkü karşılarındaki kişi zaten bilmektedir. Aynı dalgaya farklı zamanlarda kapılmış iki insan gibidirler.

Masada içilmiş birer kahve vardır; tadı artık acı mı bayat mı, kimse umursamaz. Sigara dumanı havada ağır ağır yükselirken konuşma derinleşir. Gelecekten söz edilir ama büyük planlarla değil. Daha çok “belki”lerle, “bir gün”lerle. Yine de bu belirsizlik içinde, iki yetenekli insanın kendi yollarını aradığı hissedilir. Kadın, renklerin ona nasıl nefes aldırdığını anlatır. Adam, yazının bazen onu hayatta tuttuğunu itiraf eder. Bunlar birer itiraf değil, paylaşımdır.

İlginç olan şudur: Bu hikâye ne depresif bir dönemin karanlığında geçer ne de manik bir dönemin taşkınlığında. İkisi de durulmuş bir zamanın içindedir. Sular sakin, zihinler görece nettir. Belki de bu yüzden birbirlerini gerçekten görebilirler. Ne kurtarılacak birini ararlar ne de hayran olunacak bir figürü. Sadece karşılarındaki insanı, olduğu hâliyle kabul ederler.

Bu durgunluk, yeni başlayacak bir arkadaşlığın zeminini hazırlar. Büyük cümleler kurulmaz, sözler havada asılı kalmaz. Ama masadan kalkıldığında ikisinin de içinde hafif bir değişim vardır. Tanımadıkları birine rastlamış olmanın değil, anlaşılmış olmanın verdiği bir his. Mavi At Kafe’de başlayan bu hikâye, belki yıllar sonra bile hatırlanacak bir ana dönüşür: iki insanın, hastalığın gölgesinde değil, onunla birlikte yaşamayı öğrenmiş hâlleriyle yan yana geldiği bir an.

Bu, ne büyük bir aşkın ne de dramatik bir kopuşun hikâyesidir. Bu, sakin bir eşikte duran iki insanın, birbirine “yalnız değilsin” demeden bunu hissettirdiği bir başlangıçtır.