On iki yillik dongunun bitisi ile birlikte bende bir seyler kimildamaya basladi bile. Oyunculuk donemimde sanim cokta kotu degildi oradan guc alarak sarki soylemeye yoneldim yeniden. Sahneyi ozluyorum, sahne isigini alnimda hissetmeyi, o heyecani , duygulari ozluyorum .
Tramvatik bir deneyim olan sahnede atak gecirme olayindan sonra astim artik bir seyleri. Tekrar baska roller icinde gezinmek hastaligimi kotulestireceginden sadece sarki soylemek yeterli kalacaktir diye dusundum. Yaratmaliyim icimde ifade edilmesi gereken tonlarca kapali bilgi var. Bazen bir firca, bazen bir kalem, bazen de bedenimin ta kendisi bunu yapmama izin verebilir.
Parcalarimin en buyugu sahnede ya da su sira o eksik oldugu icin buyudu gitgide bilmiyorum. Eksikligimi eksik hissettigim o parcayi tekrar bulmaya karar verdim. Bagira bagira sarki soyleyerek..